Yn Bontebok is de trijeenfyftich jierrige haadresjersjeur Ale Alema moarns foar sânen al drok. It wenninkje, in lyts spultsje sa't der yn dizze omkriten mear fan stean, stiet oan ‘e feart en leit moarns yn it skaad fan twa grutte kastanjebeammen. Ale Alema hat in fêst patroan fan hannelings yn ‘e betide moarn. Earst de twa Fryske hynders nei it lân bringe en wetter út de sleat yn de drinkbak mingelje. Fretten foar it skiep klearsette en de trije keallen boarne. Dan de earmtakken op ‘e hikke, in swier sjekje draaie en in fiif minúten oer it lân fan Bontebok en Jonkerslân sjen. ‘Brandaris yoga’ neamt Ale dit. Fiif minuten genietsje fan de natuer en it útsicht op it moaie readbûnte fee fan buorman Fedde. Even it waar priuwe, in pear minuten allinne mar sjen, allinne mar fiele en net te djip neitinke. Gewoanwei is Ale dan fierder klear foar in hiele dei yn de hektyk fan it polysjewurk. Mar hjoed is der gjin balâns. Hy sil in hântekening sette en dat moat dan in streek sette ûnder in skieding dy‘t Ale net wol.

Op ‘e weromwei fan it lân nei hûs ferjit hy de aaien te heljen by de Fryske hintsjes en de blau-grize stabij Abe moat it dizze dei ek sûnder brokken dwaan.


Gewoan dwaan is normaal

gewoan wêze in foarrjocht

gewoan bliuwe in keunst

en dan

gewoan stjerre.


De measte minsken binne sa gewoan, tink ik. Hoopje ik. Dochs binne der te folle dy’t deromhinne fleane as in mich om de lampe en libje as in drone. Ambysje is neat mis mei, stadich sweve foar in skerpe helikopterview is in kwaliteit, mar tsjin iterstiid moatst beide fuotten fansels wol wer op ’e grûn hawwe.


Wy binne smoardrok om ús nij ûnderkommen yn Nijhoarne om te foarmjen nei hjoeddeiske noarmen, kleuren en materialen en tsja, ek mei in lyts bytsje lúkse. ‘Moatst sels ek gewoan bliuwe’, hear ik no tinken. Dêr sit wat yn, mar dat aspekt krige fan ’e wike genôch omtinken. Wis soenen wy bêst wol wat soberder libje kinne, foaral as ik dat fergelykje mei myn âlden. Eartiids foar ús heit gjin nijmoadrichheid, nea gjin nije klean – want wat hy hie wie noch lang net útsjoud –, fiere fakânsjes wiene fierstente gek en in nij puzelboekje in healwize útspatting. Us mem wie oars ek gau tefreden, mar doe’t se om ende by de sechstich wie woe sy eins dochs wol graach in nije keuken.


“Eh, wat?” sei ús heit, “wy binne al sa âld, ju. Wat sille wy yn ’e goedichheid nó noch mei in nije keuken?” Heit is njoggenennjoggentich wurden en mem seisennjoggentich en heit hat oan ’e ein ta yn syn hûs wenne. Spitich, se hiene der noch hast fjirtich jier wille fan hawwe kinnen. Ik wol dus net as ús heit wêze. Nee nee, wy krije in knaap fan in keuken mei in eilân sa grut as Rottumerpleat en mei safolle apparaten dat sels ik der aanst wat bestekliks oan meitsje moatte kin.


Dizze wike hie ik de tegelsetter oer de flier: Richard, in zzp’er út de Harkema. Faklju binne dreech te besetten, lykwols hy koe foar ús de badkeamer der wol efkes tuskentroch dwaan. Wy bliid, want dat wie in dreech putsje, de tegels dy’t de frou útsocht hie, wiene omtrint twa by twa meter. Wy hawwe mar fiif tegels krigen, mar krij dy kringen mar ris knap teplak.


It praat mei de kofje en ûnder it iten gie geregeldwei oer it wurdearjen tsjintwurdich fan fakminsken as tegelsetters. Dat waard al wat better, fûn Richard, ek al seagen in soad minsken noch op hurd wurkjende Harkiten del. Mar dizze tûke knaap stie dêr boppe. Yn de Harkema moast ‘dû’ gewoanwei gewoan dwaan en foaral net boppe it gersfjild útkomme wolle, want dan tikje se dy op ’e kop. In bekende hurdfytser kaam eartiids wolris yn it kafee fan syn âlden en sy pleagen him mei: “Komt hy wer om in broadsje epo, jonge?” En as hy al swetste oer syn toursege: “Och, moatst him ris hearre: hy hat in lyts berchritsje yn Frankryk wûn. Jou mar in rûntsje.”


Richard hie de mânske tegels samar teplak, en kreas! Nei in pear dagen wie ik al wer ûnwennich fan him en ús petearen. Wiene alle minsken mar as de Harkiten, en al sille alle Harkiten net sa as Richard wêze, wy kinne wol fan harren leare.


Ik leau, heit, dat wy it bestelde keuken-eilân mar ôfberjochtsje. De âlde Bruynzeel kin bêst noch wol fjirtich jier mei.